Ο George A.Papandreou στο facebook

Μετά από μια απομαγνητοφώνηση, μπήκα στο Facebook (http://www.facebook.com/) για να στείλω μήνυμα σε κάποιον φίλο στην Κύπρο. Δεν θυμάμαι κι εγώ πώς, αλλά έπεσα στο προφίλ του Γιώργου Παπανδρέου που από ότι είδα πρέπει να έχει λογαριασμό στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα από το τέλος Νοεμβρίου. Μου αρέσει αυτή η ψευδαίσθηση που σου δίνει το μέσο, να νομίζεις δηλαδή ότι βρίσκεσαι κοντά σε όλους. Ο Παπανδρέου εμφανίζεται να έχει περισσότερους από 500 "φίλους" στον κόσμο και έχει ανεβάσει στο προφίλ του αυτή τη φωτογραφία που τον παρουσιάζει ως λαοφιλή ηγέτη. Όσο συμπαθής κι αν μου είναι, δεν μπορώ να μην το πω: Μακάρι να ήταν εξίσου δυναμικός και στην αντιπολίτευση...
Υ.Γ. Πριν λίγες μέρες το Έθνος είχε αναφερθεί στο θέμα παρουσιάζοντας τους Έλληνες πολιτικούς που έχουν προφίλ στο facebook.

Έχω ανάγκη από...

...διακοπές. Από τότε που κλείσαμε τεύχος δεν μπορώ να γράψω τίποτα (για το τεύχος, γιατί για το blog μια χαρά όρεξη έχω). Τέτοια έλλειψη συγκέντρωσης καιρό είχε να με "χτυπήσει". Μπορεί να'ναι η άδεια που έχω στο μυαλό μου και δεν έχω πάρει ακόμα. Ορίστε, εκεί είναι οι μέρες, δώδεκα συνολικά: στέκονται στη γωνία και με περιμένουν. "Όχι τώρα" μου είπαν. "Δεν θα προλάβεις να κάνεις τα θέματά σου". Μα το σώμα μου δεν θέλει να δουλέψει. Ακολουθεί το μυαλό. Που είναι αλλού.
Άντε να δούμε πώς θα βγάλω τα επόμενα deadlines!

Ασφαλιστικό (Μέρος ΙΙ)

Ημέρα «διαφωτισμού» η σημερινή. Εκπρόσωπος της ΕΣΠΗΤ επισκέφτηκε τον όμιλό των περιοδικών, όπου εργάζομαι, σε μια προσπάθεια ενημέρωσής μας σχετικά με την επικείμενη απεργία την Τετάρτη. Η επίσημη αντίθεση των δημοσιογράφων με το αναμενόμενο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, όπως εκφράζεται από την ΕΣΠΗΤ έγκειται στη:
•συγχώνευση των ταμείων των δημοσιογράφων σε ένα Ενιαίο Ταμείο Επιστημόνων που θα απαρτίζουν τα εύρωστα ταμεία δικηγόρων, υγιεινομικών, μηχανικών και εργαζομένων στον Τύπο.
•μείωση συντάξεων κατά 20%, θέμα από το οποίο δεν προκύπτει καταβολή λιγότερων εισφορών.
•μεταφορά 10% των αποθεματικών του Ενιαίου Ταμείου στο κοινωνικό ταμείο του κράτους.
•αύξηση των ορίων για συνταξιοδότηση που μπορεί να φτάσουν τα 39 χρόνια εργασίας.
Ακόμη, ο εκπρόσωπος της ΕΣΠΗΤ εξέφρασε τον φόβο η συγχώνευση σε Ενιαίο Ταμείο Επιστημόνων να οδηγήσει σε επιβολή απόκτησης άδειας ασκήσεως επαγγέλματος για τους δημοσιογράφους (αυτό δεν κατάλαβα γιατί είναι τόσο κακό). Η ΕΣΠΗΤ αντιπροτείνει την συγχώνευση όλων των ταμείων των δημοσιογράφων σε ένα Ενιαίο Ταμείο Τύπου, το οποίο θα οδηγήσει και σε ένα ενιαίο συνδικάτο Τύπου. Μέχρι στιγμής, η ΕΣΗΕΑ δεν έχει συμφωνήσει με αυτή τη θέση.
Στην «ώρα ενημέρωσης» έλαμψε με την παρέμβασή της η διευθύντρια κουτσομπολίστικου περιοδικού (και τονίζω την λέξη ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΣΤΙΚΟ-παρόλο που δεν εργάζομαι σε τέτοιο- για εκείνους που υποτιμούν όλους όσους έτυχε να βρεθούν σε gossip έντυπα). Η κυρία έβαλε τα γυαλιά σε όλους. Ήταν η μόνη που ανέφερε το πρόβλημα που υπάρχει με τους freelancers. «Κωφεύετε όλοι με τα μπλοκάκια και στέλνετε τους δημοσιογράφους στο ΤΕΒΕ. Ποτέ η ΕΣΠΗΤ δεν θα γίνει δυνατή αν δεν πάρουμε μαζί μας τα μπλοκάκια» είπε δυναμικά. Πρόσθεσε ότι σε συνεδριάσεις της ΕΣΠΗΤ, όπου δίνει το παρών, το θέμα αποφεύγεται να συζητηθεί. Ο εκπρόσωπος είπε ότι η επιτροπή της ΕΣΠΗΤ για τους Freelancers (δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο) προωθεί διάταξη που ορίζει ότι από 1/1/08 οι freelancers δεν θα εξαιρούνται από τις συμβάσεις (αλλά σε αυτή δεν θα εντάσσονται όσοι δεν έχουν σταθερές απολαβές). Παραθέτω την παρέμβαση με τα μπλοκάκια, γιατί έχω θίξει το πρόβλημα στο Ασφαλιστικό Μέρος Ι. Μπορεί πλέον να είμαι μισθωτή, αλλά έχω περάσει από αυτή τη φάση και καταλαβαίνω. Επιπλέον, ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η επόμενη μέρα...
Υ.Γ. Παρέλειψα να πω ότι ντουμανιάσαμε από τον καπνό. Ένα κύμα ομίχλης απλώθηκε στο γραφείο....

Ασφαλιστικό (Μέρος I)

Το 2003 βρέθηκα για ένα χρόνο στο εξωτερικό για να κυνηγήσω το όνειρο ενός πολυπόθητου μεταπτυχιακού στην ευρωπαϊκή δημοσιογραφία. Σε ένα μάθημα, έπρεπε να αξιολογήσω την εργασία κάποιων συμφοιτητριών μου, οι οποίες μιλούσαν για την τάση των νέων Βρετανών να αγοράζουν συνταξιοδοτικά πακέτα. Τότε το θέμα τους με ξένισε. Είπα γελώντας: «οι νέοι σήμερα αγχώνονται αν θα βρουν δουλειά και όχι τι σύνταξη θα πάρουν».
Ε, λοιπόν, σήμερα δε γελάω καθόλου. Η ίδια τάση έχει έρθει και στην Ελλάδα. Μια φίλη μου δημοσιογράφος πληρώνει ήδη συνταξιοδοτικό πακέτο σε ασφαλιστική εταιρεία. Είναι τριάντα ετών και μέχρι και πριν ένα χρόνο δεν ήταν καν στο μισθολόγιο. Πλήρωνε μόνη της το ΤΕΒΕ και σκεφτόταν ότι όταν συνταξιοδοτηθεί η ιδιωτική ασφάλιση θα την ενισχύει οικονομικά επιστρέφοντάς της τα χρήματα που δίνει όλα αυτά τα χρόνια. Μια άλλη φίλη γύρισε πέρυσι από τη Γαλλία, όπου σπούδαζε. Βρήκε δουλειά φέτος, στα 31 της. Εκείνη εντάχθηκε σε ιδιωτικό πρόγραμμα υγείας σε ασφαλιστική εταιρεία, καθώς μέχρι πρότινος δεν είχε βιβλιάριο υγείας. Όσο για μένα; Στα έξι χρόνια που εργάζομαι επαγγελματικά, τα ένσημά μου αντιστοιχούν μεταβίας σε 3 χρόνια δουλειάς. Φυσικά, η «τζάμπα» εργασία που έκανα για προϋπηρεσία, το πρόγραμμα stage, η προφορική «πρόσληψη» με χρωστούμενα που κυνήγησα για να πάρω, η εργασία με παροχή υπηρεσιών (πληρώνεσαι με το κείμενο, άσχετα αν βρίσκεσαι ώρες στο γραφείο) δεν μετράνε καθόλου.
Και η ΕΣΠΗΤ, η δημοσιογραφική ένωση στην οποία ήθελα διακαώς να ενταχθώ; Μου έχει αναγνωρίσει μόνο ένα χρόνο προϋπηρεσίας. Σύμφωνα με τα κριτήριά της, ένας δημοσιογράφος πρέπει να παρουσιάσει τουλάχιστον 1 χρόνο ΣΥΝΕΧΟΥΣ εργασίας για να γίνει μέλος της. Ποιος νέος δημοσιογράφος πληρεί όλα τα παραπάνω σήμερα που τα μπλοκάκια ανθούν; Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι Ενώσεις των δημοσιογράφων έχουν ελιτίστικα κριτήρια. Αλλά, βέβαια, οι ενώσεις δεν φωνάζουν για την εκμετάλλευση των νέων δημοσιογράφων.
Την άλλη εβδομάδα, στις 12 Δεκεμβρίου, οι δημοσιογράφοι έχουν πάλι απεργία με αφορμή τη νέα νομοθεσία για το ασφαλιστικό. Δεν ξέρω αν θα συμμετέχω (γιατί να ξαναχαρίσω τα λεφτά που χρειάζομαι;) Την προηγούμενη φορά το έκανα. Όχι για τη συγχώνευση των ταμείων που προσωπικά δεν με ενοχλεί σαν ιδέα. Αλλά για όλα τα παραπάνω επιχειρήματα που δεν αναφέρονται και για εκείνα που φωνάζουν όλοι: η δική μου γενιά θα πληγεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Δεν ξέρω καν αν θα προλάβω να πάρω σύνταξη. Πότε θα γίνει αυτό; Στα 65 μου; Μετά; Πόση θα είναι; Άραγε, θα είμαι καλά τότε;

Fly, fly, fly!

Θυμάμαι ακόμη τη ρητορική ερώτηση που είδα γραμμένη σε ένα κομμάτι λευκό χαρτί το Σάββατο στην έκθεση Accidental Woman στη γκαλερί Kalfayan στο Κολωνάκι. Οι καλλιτέχνες έγραψαν "Πόσο ψηλά θα μπορούσες να πετάξεις αν ήξερες ότι δεν θα πέσεις;"

Για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτηκα τι θα άλλαζε στη ζωή μου αν καταργούσα τα αν.

Η μόδα στα καμένα είναι ...ντεμοντέ

Πριν λίγο καιρό δύο γυναικεία περιοδικά, το ΒημαDonna και το Votre Beaute Δεκεμβρίου (η φωτό είναι από το Votre Beaute) φιλοξένησαν το ίδιο concept μόδας: μοντέλα σε καμένα δάση λάνσαραν μια goth αισθητική. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι "η μόδα στα καμένα πρέπει να είναι πολύ in. Φρίκη... "

Διαβάζοντας το επιχείρημα της άλλης πλευράς που υποστήριξε τη θέση της, παραθέτω την άποψη της Μαρίας Καλλιμασιάς, διευθύντριας έκδοσης του Votre Beaute, η οποία εξήγησε στο editorial της: «Ας μην ξεχνάμε και την άλλη δύναμη της μόδας. Αυτή που είναι κρυμμένη πίσω από τα όμορφα φτιασίδια και εκφράζει την άλλη της πλευρά, την πιο άγρια, μυστηριώδη και ανήσυχη. Εκείνη που ενθουσιάζεται να στέλνει μηνύματα και σκέψεις» και συνεχίζει: "είναι αλήθεια ότι δεν αντέχουμε τις άγριες, τις σκοτεινές, τις τραυματισμένες πλευρές των άλλων, τις δικές μας, του δάσους...αλλά τι να κάνεις; Είναι εδώ, είναι εκεί, είναι μέσα μας και ζητάνε να χωρέσουν κάπου, έστω και μέσα σε μια φωτογράφηση μόδας».

Είναι γνωστό ότι τα περιοδικά μόδας και ομορφιάς δεν έχουν ως πρώτη τους προτεραιότητα τον προβληματισμό ή την είδηση. Επιπλέον, οι διαφημιστές θέλουν λαμπερά, φρέσκα, χαρούμενα θέματα και πρόσωπα για να υποστηρίξουν τα προϊόντα τους. Μια φωτογράφηση μόδας στα καμένα μπορεί να είναι καλλιτεχνική και να προκαλέσει συζήτηση (αν και έχουν προηγηθεί άλλοι, όπως η εταιρεία Benetton με τέτοιας λογικής concept). Όμως, αν μια επιχείρηση θέλει να υιοθετήσει την περίφημη "εταιρική κοινωνική ευθύνη", μπορεί να κάνει άλλα πράγματα πετυχημένα, ακολουθώντας το παράδειγμα του τηλεοπτικού σταθμού Sky. Ποιος πείθεται από μια λογική του τύπου "τα καμένα είναι εδώ, άρα γιατί να μην κάνουμε και λίγη μόδα για να σκεφτεί ο κόσμος"; Αστεία πράγματα!

Celebrating December

Γυρνώντας χθες το βράδυ στο μικρό μου δώμα, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια φώτιζαν τη σκοτεινή είσοδο της πολυκατοικίας. Παρόλο που αυτό το υποβλητικό εορταστικό πνεύμα με μελαγχολεί κάθε φορά που έρχονται γιορτές και πρέπει να δείχνουμε χαρούμενοι, μου άρεσε αυτή η αίσθηση της ζεστασιάς που υπήρχε στην ατμόσφαιρα της νέας μου πολυκατοικίας. Ίσως επειδή ήξερα ότι στο δώμα μετά τις 10 πάλι θα έπιανε κρύο... Μπρρρ!

Επέλεξα να ύποδεχτώ το Δεκέμβρη με αυτή τη φωτογραφία του Ryan Mc Ginley από την έκθεσή του Celebrating Life στο μουσείο Foam (http://www.foam.nl/), στο Άμστερνταμ (http://www.ryanmcginley.com/). Για τις ανάγκες του project του διέσχισε με το αυτοκίνητο, με φίλους, την Αμερική. Η αίσθηση της φυγής και της ελευθερίας δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα...