Καλή απογείωση στο 2008!

Πώς ήταν για εσάς η χρονιά που φεύγει; Εύχεστε να μην ξανάρθει ή ανυπομονείτε να ζήσετε το μεγαλείο της και το 2008; Σε εθνικό επίπεδο, δε μπορώ να σκεφτώ κάτι χειρότερο. Η εικόνα μιας φλεγόμενης χώρας επί μέρες μου έφερε στο νου ένα ακυβέρνητο καράβι. Ένα καρυδότσουφλο. Ίσως μετά από αυτή την εικόνα, καθετί άλλο φαντάζει προσωπικός μικρόκοσμος. Στο δικό μου μικρόκοσμο λοιπόν…
Θα θυμάμαι το 2007 ως τη χρονιά που εκτίμησα την επαγγελματική σταθερότητα: ένιωσα πώς είναι να είσαι μισθωτός –και όχι freelancer-και να αισθάνεσαι ασφαλής. Ακόμα, πώς είναι σταδιακά να νιώθεις ικανοποίηση σε μια εργασία. Κι όλα τα παραπάνω να μην τα βαφτίζεις «μικροαστικά». «Συμβατικά». Άραγε, η σύμβαση είναι συνώνυμη με τον συμβιβασμό; Έτσι νόμιζα κάποτε. Όχι πια.
Θα χαμογελάω γλυκά επειδή το 2007 «δραπέτευσα» σε μια άλλη γειτονιά. Είδα πόσο δύσκολο είναι τελικά να σου μένουν χρήματα για το ενοίκιο, το φαγητό, τους λογαριασμούς, τις εξόδους, την κάρτα απεριορίστων διαδρομών και τη φωτογραφία που είναι το νέο μου χόμπι.
Φυσικά το 2007 θα το θυμάμαι και για άλλα. Δυσάρεστα και μη που ακόμη και ανείπωτα, θα μείνουν στη μνήμη μου. Εύχομαι το 2008 να έρθουμε όλοι πιο κοντά στους στόχους μας. Να είμαστε υγιείς. Πλήρεις. Να κάνουμε σοφότερες επιλογές. Ας το αποχαιρετήσουμε με μια ενθουσιώδη «ιαχή» (για να ταιριάζει και με τη φωτό, βρε!), σαν αυτή που έβγαζαν οι μυθικοί, τηλεοπτικοί Dukes όταν έκαναν άλμα με το αμάξι. Προσδεθείτε. Είστε έτοιμοι; ΓΙΟΥΧΟΥ!!!!

Συμμετέχετε στη συνέντευξη του Τσίπρα στα blogs

Ο Αλέξης Τσίπρας θα δώσει συνέντευξη στα blogs μέσα στον Ιανουάριο, έπειτα από πρωτοβουλία του Ματθαίου Τσιμιτάκη, δημοσιογράφου στην Καθημερινή. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος σε σχετικό post στο blog του Μετά την Εφημερίδα «στην σημαντικότερη στιγμή της πολιτικής του διαδρομής ο (κατά πάσα πιθανότητα) μελλοντικός πρόεδρος του Συνασπισμού αποφασίζει να ανοίξει τα χαρτιά του στους χρήστες του internet απευθείας και όχι στα media, θέλοντας έτσι να σηματοδοτήσει και επικοινωνιακά την στροφή που έχει εδώ και καιρό ξεκινήσει ο ΣΥΝ, προς τους νέους και τις νέες αλλά και τις άμεσες μορφές επικοινωνίας και πολιτικοποίησης» και συνεχίζει: «Τα blogs που θα αποδεχτούν την πρόσκληση να αναρτήσουν ένα post το οποίο θα ζητάει από τον κόσμο τους να συμμετάσχει καταθέτοντας ερωτήσεις. Στις 2 Ιανουαρίου, όλες οι ερωτήσεις να συγκεντρωθούν εδώ όπου θα γίνει το ξεσκαρτάρισμα και ο γενικός συντονισμός».
Το Καβουράκι (που αύριο κλείνει τον ένα μήνα λειτουργίας του) περιμένει τις ερωτήσεις σας στον Αλέξη Τσίπρα, ώστε να τις προωθήσει.

Αξίζουμε πάντα ό,τι έχουμε;

Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο, υποψήφιας για την πρωθυπουργία στο Πακιστάν στις επικείμενες εκλογές τον Ιανουάριο, ίσως σημαίνει ότι δεν θα αλλάξουν πολλά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Τα σενάρια που θα διατυπωθούν τις προσεχείς μέρες είναι σίγουρα πολλά. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί σε κάποιες χώρες τα δικτατορικά καθεστώτα βασιλεύουν και γιατί αυτό συμβαίνει σε τόσο μεγάλο βαθμό σε αφρικανικές, ασιατικές χώρες καθώς και σε κράτη της Λατινικής Αμερικής; «Δεν είχαν εκπαιδευτεί από τους αποίκους αφέντες τους πώς να κυβερνούν τη χώρα τους. Δεν υπήρχε ανάμεσά τους κανείς με εμπειρία στη διακυβέρνηση και στις ατομικές ελευθερίες» είναι η άποψη του Φίλιπ Τσιγάντες (Εξουσία&απληστία, 2004). Αλλά και στην Ελλάδα, γιατί η διαφθορά και το «φαγοπότι» ανθούν; Μήπως επειδή ο τρόπος που συγκροτήθηκε το νέο ελληνικό κράτος ευνόησε και συνεχίζει να ενθαρρύνει συμπεριφορές «τζαμπατζήδων» και πελατειακών σχέσεων; (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, 1996). Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Γι'αυτό και δεν μπορώ να δεχτώ την άποψη ότι «κάθε λαός έχει τους κυβερνήτες που του αξίζουν».

Είμαι απαράδεκτη...

Το Καβουράκι έχει άδεια από τη δουλειά και το'χει ρίξει έξω: το σαββατοκύριακο χουζούρευε και σήμερα το πρωί περιπλανιόταν στο Σύνταγμα "για δουλειές" (καφέ, βόλτα κ.ά). Το βράδυ θα πάει σε μια ταβέρνα με ζωντανή μουσική. Όποτε βρίσκει χρόνο, παρακολουθεί και επικαιρότητα!
Είμαι λίγο απαράδεκτη, αλλά αυτές τις μέρες θα γράψω στο blogακι μου... (ναι, πριν μπει ο νέος χρόνος)

Από σήμερα αδειούχος!

Νωρίς το απόγευμα προβλέπεται να ξεκινήσει η άδειά μου. Ανυπομονώ να αρχίσω ένα άνευ όρων χουζούρι στο κρεβάτι και μια χωρίς ενοχές νωχελικότητα. Από Δευτέρα δεν ξέρω πού θα είμαι. Ενδέχεται να το παίξω σε δύο ταμπλό: μία στο δώμα, μία στο σπίτι, με την οικογένεια. I'll see... Και τώρα, επιστροφή στο deadline (ναι, πρέπει να τελειώσω ένα θέμα που με περιμένει).

Υ.Γ. Η φωτό απεικονίζει το έργο του Γκογκέν με τίτλο "Nevermore".

Μήπως η TV χρειάζεται ένα Λάκη;

Εχθές πέρασα από το σπίτι για να δω τους δικούς μου. Είδα και Λάκη Λαζόπουλο. Μέχρι πρότινος δεν μου άρεσε καθόλου. Όποτε τον έβλεπα μου θύμιζε κάποιες φιγούρες που καλούν παντού για να μιλήσουν για όλα. Θυμάμαι επί υπουργίας Αρσένη, τότε που γινόταν (και πάλι) χαμός για επικείμενο νομοσχέδιο στην παιδεία, πάλι τον Λάκη κάλεσαν να κάνει εκπομπή σε μια τάξη. Δεν έχω αλλάξει τελείως γνώμη για την «πας παρτού» παρουσία του. Το σκεπτικό όσων τον καλούν παραμένει ίδιο: «προέκυψε αυτό; ας ρωτήσουμε τον Λάκη!»
Ωστόσο, στο Al Τsandiri News τον βρίσκω στα καλύτερά του. Εχθές έδειξε τον Μαγγίνα ντυμένο Ινδό να χορεύει σαν χανουμάκι κάνοντας άπαντες να γελάσουν... πικρά. Μπορεί οι μηνύσεις να πέφτουν σύννεφο από ανθρώπους που έχει σατιρίσει, αλλά μεταξύ μας: η αηδία απέναντι στη Δρούζα και τη φραπελιά της ήταν γενικευμένη. Από την άλλη, μπορεί κι εγώ να θεωρώ «μακάκα» τον συνθέτη που σατιρίζει (και τον οποίο αποκαλεί με αυτήν ακριβώς τη λέξη) και να μην καταλαβαίνω γιατί ο τηλεοπτικός «Ταρζάν» τον κάλεσε στη «ζούγκλα» του. Αλλά ποιος βγαίνει να τα πει; Εχθές βρήκα το Λάκη κορυφαίο. Viva.

Υ.Γ. Τελικά αυτοί που του κάνουν μήνυση, θα θίγονταν αν ο κόσμος δεν γέλαγε επιβεβαιώνοντας, έτσι, το Λαζόπουλο;

Η σοκολάτα, ο δρόμος και άλλες βρώμικες ιστορίες: ο συγγραφέας του "Hugo" μιλά στο καβουράκι

Το σαββατοκύριακο μάζευα αποκόμματα για το blog. Το editorial της Ματίνας Στεβή στο τελευταίο τεύχος του Blow, της free press έκδοσης του Κύρτσου, στο οποίο με θάρρος εξηγεί γιατί δεν απεργεί. Μάζεψα κι άλλα, αλλά σήμερα δεν είχα καθόλου όρεξη να μιλήσω για κάτι από αυτά. Είδα το email που έφτασε από τον παλιό μου συμφοιτητή Simen Sætre, σήμερα 33 χρόνων, δημοσιογράφο και συγγραφέα δύο βιβλίων. Ο Σίμεν κάνει πραγματική δημοσιογραφία. Από τότε που σπουδάζαμε ταξίδευε, έκανε έρευνες. Πίσω από τις γνωστές σοκολατοβιομηχανίες ανακάλυψε παιδιά- εργάτες στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Και πίσω από τον Hugo, έδειξε το ρατσισμό απέναντι στους περιθωριακούς. Το τελευταίο βιβλίο του αναμένεται και στην Ελλάδα. Μέχρι τότε, απολαύστε τον...

Γεια σου Σίμεν. Χαίρομαι που σε βρίσκω online. Πού βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή;
Σπίτι. Από το μπαλκόνι βλέπω το Όσλο...αυτό είναι το καλό με αυτό το σπίτι, ότι βλέπω όλη την πόλη. Τα κτίρια δεν είναι πολύ ψηλά γιατί υπάρχει νόμος που το απαγορεύει. Γι’αυτό μπορείς να απολαύσεις φύση και πάρκα.

Συστήσου στο ελληνικό κοινό: Ποια είναι η βασική σου δουλειά;
Μοιράζω το χρόνο μου ανάμεσα στη δημοσιογραφία και στη συγγραφή βιβλίων. Αυτή τη στιγμή είμαι περισσότερο συγγραφέας. Επίσης, δουλεύω σε μια εβδομαδιαία εφημερίδα, την Morgenbladet.

Πρόσφατα έγραψες ένα βιβλίο, το Hugo, το οποίο προτάθηκε και για βραβείο. Περί τίνος πρόκειται;
Είναι η βιογραφία του Ούγκο, ενός ανθρώπου που ζει στους δρόμους του Όσλο. Τον ακολούθησα στην καθημερινή του ζωή: έκανα κι εγώ το ζητιάνο, συναναστράφηκα με ναρκομανείς, ένιωσα πώς είναι να σε απορρίπτει η κοινωνία. Το βιβλίο έχει αποσπάσει καλές κριτικές και προτάθηκε για το βραβείο Brage στην κατηγορία των βιβλίων non-fiction. Ίσως μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Ωστόσο, το νορβηγικό κοινό σε πρωτογνώρισε to 2004, όταν έγραψες για τις σοκολατοβιομηχανίες.
Στο «Άσχημο Βιβλίο της Σοκολάτας» («Den lille Stygge Sjokoladeboka») ασχολήθηκα με τις παγκόσμιες σοκολατοβιομηχανίες και εξέτασα το ρόλο που παίζουν στην αλυσίδα οι καλλιεργητές κακάο, τα παιδιά-εργάτες που συνάντησα στη Δυτική Αφρική και οι Νορβηγοί καταναλωτές. Το βιβλίο διερευνά τον τρόπο που οι σοκολατοβιομηχανίες επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Το διάστημα που έκανα την έρευνα έμαθα αρκετά για τις εταιρείες αυτές και είμαι περισσότερο επικριτικός με τις μεγάλες: Mars, Kraft Foods, Nestle, Cadbury, Hershey. Όταν τελείωσα την έρευνα ήταν πολύ δύσκολο να βάλω σοκολάτα στο στόμα μου. Τώρα προσπαθώ να τρώω μόνο «fair trade» σοκολάτες που εγγυώνται ότι οι συνθήκες εργασίας είναι καλές και οι καλλιεργητές πληρώνονται καλά. Αυτό το βιβλίο σε λίγο καιρό θα εκδοθεί και στα αραβικά από έναν Αιγύπτιο που αγόρασε τα δικαιώματα.

Αυτές τις μέρες οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα κάνουν απεργίες για επικείμενο νομοσχέδιο που ενδέχεται να θίξει τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα. Οι Νορβηγοί συνάδελφοι έχουν παρόμοια προβλήματα;
Όχι, δεν πιστεύω ότι έχουν τόσα. Σίγουρα εργάζονται πολύ σκληρά, αρρωσταίνουν νωρίς και οι πιο νέοι στο επάγγελμα δεν μπορούν να βρουν σταθερή δουλειά. Επιπλέον, δύσκολα τους αναθέτουν σοβαρά θέματα, καθώς όλα τα ΜΜΕ θέλουν τις ειδήσεις που «τρέχουν» και ό,τι έχει να κάνει με ψυχαγωγία. Ωστόσο, οι Νορβηγοί πληρώνονται καλύτερα από τους συναδέλφους τους στη νότια Ευρώπη.

Στο βιβλίο σου για τις σοκολατοβιομηχανίες χρηματοδότησες μόνος σου τα ταξίδια σου. Θα μου λύσεις την απορία που βρήκες τόσα χρήματα;
Γενικά μαζεύω χρήματα από τη δουλειά μου. Εργάζομαι από τα 15 μου και σπούδασα με δάνειο που πήρα από την τράπεζα. Επίσης, κάθε φορά που πηγαίνω στο εξωτερικό γράφω άρθρα σε νορβηγικές εφημερίδες και έτσι χρηματοδοτώ τα ταξίδια μου. Η Νορβηγία είναι πολύ ακριβή χώρα. Κοστίζει πολύ να ζήσεις εδώ. Όταν, όμως, ταξιδεύω σε μια χώρα με χαμηλότερο κόστος ζωής τα χρήματα μου φτάνουν για να ζήσω αρκετό διάστημα. Εδώ δίνεις περίπου 1000 δολάρια στο ενοίκιο για να μείνεις σε ένα μικρό διαμέρισμα. Με αυτά τα λεφτά μπορείς να ζήσεις σε ένα ξενοδοχείο στην Κίνα για ένα μήνα.

NOR-WAY: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΒΟΡΡΑ
Και τώρα θα ήθελα να μου πεις κάποια πράγματα για την καθημερινότητα στη Νορβηγία. Την περίοδο του μεσονυκτίου δουλεύεις;
Φυσικά. Αλλά για μένα εκείνες οι μέρες είναι καταθλιπτικές. Δεν βλέπω φως και γίνομαι ακόμη πιο άσπρος. Είναι δύσκολο να ξυπνάς το πρωί και έξω να είναι σκοτάδι. Και το σαββατοκύριακο που δεν δουλεύω θέλω να μένω στο κρεβάτι που είναι ζεστά. Γι' αυτό πάντα αισθάνομαι ότι τα καλοκαίρια είναι καταπληκτικά: ζέστη, φως, όμορφοι άνθρωποι, πάρτι, θάλασσα...Αυτό, εξάλλου, πιστεύουμε και για τους Έλληνες: έχετε όλο το χρόνο καλοκαίρι. Πολλοί δεν αντέχουν τον χειμώνα και πηγαίνουν μερικές εβδομάδες Ελλάδα ή Ισπανία για να γεμίσουν τις μπαταρίες τους και μετά επιστρέφουν εδώ.

Πώς εξηγείς ότι έχετε από τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονιών στην Ευρώπη;
Δεν ήξερα ότι είναι τόσο μεγάλο! Αλλά μπορώ να φανταστώ γιατί συμβαίνει. Επειδή ο χειμώνας είναι τόσο κρύος και έχει συνέχεια σκοτάδι, οι άνθρωποι γίνονται κυκλοθυμικοί και μελαγχολούν. Κάποιοι δεν μιλάνε πολύ και τους είναι δύσκολο να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

Πες μου κάποιες Νορβηγικές λέξεις που δεν υπάρχουν αλλού.
Κάποιες νορβηγικές λέξεις είναι tran, rognebær, gudbrandsdalsost, όλα είδη τυριών. Το νορβηγικό τυρί είναι καφέ, έχει γεύση καραμέλας, αλλά δεν είναι τόσο γλυκό όσο αυτή.

Τι θα έδειχνες από τη χώρα σου σε έναν Έλληνα;
Θα τον πήγαινα σε ένα δάσος το χειμώνα για να κάνει σκι, να νιώσει το κρύο, να αισθανθεί τον παγωμένο αέρα στο πρόσωπό του, να βυθιστεί στο μαλακό χιόνι και να δει τον μπλε και καθαρό ουρανό.