Θα φέρει ο Χριστόφιας τη θάλασσα κοντά στη Λευκωσία;

«Πριν από την εισβολή του 1974 η Λευκωσία ήταν σχεδόν μια παραθαλάσσια πόλη. Σε είκοσι λεπτά βρισκόσουν στη θάλασσα, ανέβαινε το αυτοκίνητο στο βουνό κι ο δρόμος κατέβαινε κατακόρυφα προς την Κερύνεια, προς τη θάλασσα, μια μαγεμένη θάλασσα. Συχνά κλείνω τα μάτια και κάνω νοερά το ταξίδι αυτό προς τη θάλασσα. Πάνε πια 26 χρόνια. Για να πας σε αντάξια θάλασσα θέλεις δυόμισι ώρες ταξίδι. Η θάλασσα χάθηκε από την καθημερινότητα της πόλης».
Αυτά και πολλά άλλα γράφει η Νίκη Μαραγκού, που ζει στη Λευκωσία, στο βιβλίο διηγημάτων της Ο Δαίμων της Πορνείας. Όταν το διάβασα πριν μέρες -(τότε που χιόνιζε)- το μυαλό μου κόλλησε σε αυτό το παράδειγμα: Να αλλάζεις διαδρομές για 26 χρόνια. Τι κι αν ζεις σε μια χώρα με υψηλό βιοτικό επίπεδο, αυτές τις αλλαγές στην καθημερινότητά σου που περιλαμβάνουν από το να στερείσαι τις εικόνες που είχες όταν ήσουν παιδί μέχρι το σπίτι σου, δεν μπορεί να στις «εξαργυρώσει» κανείς.
Ειδησεογραφικά πρακτορεία, όπως το Reuters, απέδωσαν με απλοϊκό τρόπο την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια, πρώην γ.γ. του ΑΚΕΛ, στην προεδρία, κάνοντας λόγο για τη σκληροπυρηνική στάση που είχε επιδείξει ο προκάτοχός του Τάσσος Παπαδόπουλος στο σχέδιο Ανάν. Και είναι αφελές επιχείρημα, καθώς ο συνασπισμός ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ που στήριξε τον τελευταίο δεν επαναλήφθηκε. Η κάθε παράταξη προώθησε τον δικό της υποψήφιο. Ο Δημήτρης Χριστόφιας έσπευσε κιόλας να ζητήσει έναρξη του διαλόγου με τον τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλή Αλάτ. Αναρωτιέμαι, θα καταφέρει ο νέος πρόεδρος αυτό που δεν πέτυχε κανένας από το 1974; να φέρει τη θάλασσα κοντά στην Λευκωσία και να είναι και οι δύο πλευρές ευχαριστημένες;

ΣΥΝΤΟΜΑ: ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΥΑΝΤΑ

Λιώστε το χιόνι με ρούμι

Εχθές το μεσημέρι, πολύ πριν αρχίσει να χιονίζει, βρέθηκα σε μια εντελώς βαρετή επαγγελματική συνάντηση. Μετά την ενημέρωση για ένα θέμα πλαστικών επεμβάσεων που θα καλύψω, και ενώ θα ακολουθούσε φαγητό σε εστιατόριο, τους παράτησα όλους-φανταστείτε πόσο βαρετά ήταν-και πήγα κατευθείαν στο κέντρο της πόλης. Στην αίθουσα διαλέξεων στο μετρό Συντάγματος η Αντριάνα Μαρτίνεζ, εκδότρια του περιοδικού Sol Latino είχε οργανώσει σε συνεργασία με πρεσβείες της Λατινικής Αμερικής, την έκθεση "Η Συνάντηση των Μύθων". Ο πιο αγαπημένος μου μύθος ήταν από την Κούβα. Πρωταγωνίστριά του η Δόνια Ισαβέλ δε Μπομπαδίγια. Ο καλός της μετανάστευσε στη Φλόριντα αναζητώντας την πηγή της αιώνιας νεότητας. Αλλά δε γύρισε ποτέ πίσω. Η αγαπημένη του ανέβαινε κάθε μέρα σε ένα βράχο και κοίταζε μήπως εμφανιστεί το πλοίο που θα τον φέρει πάλι κοντά της. Ακόμη, ανάμεσα στους μύθους που οι επισκέπτες μπορούσαν να διαβάσουν στις αφίσες της έκθεσης, υπήρχε κι ένας για το τάνγκο που αναφερόταν ως αντρικός χορός. Και πράγματι, ήταν εμφανής η κυριαρχία του αρσενικού στο θηλυκό. Ήταν ορατή η διάκριση των ρόλων. Τελικά η δύναμη του αρσενικού-που δεν είναι συνώνυμη με την κατάχρηση εξουσίας και τα λεφτά-ίσως είναι το απόλυτο αφροδισιακό.
Μελό; Όχι σε μια τέτοια ατμόσφαιρα γιορτής και μπροστά στο χορευτικό θέαμα που σου έβγαζε ερωτισμό και πάθος. Μία ώρα μετά τη συζήτηση για επεμβάσεις λιποαναρρόφησης, βρισκόμουν σε έναν αληθινό κόσμο που οι γυναίκες καμάρωναν για τις καμπύλες τους και λικνίζονταν με χάρη δίπλα σε άντρες μελαχρινούς και σέξι.

Η ομορφιά υπάρχει μέσα μας. Κρίμα σε όσους δε μπορούν να τη δουν.

Η συγνώμη άργησε 38 χρόνια

Μου φάνηκε πολύ συγκινητικό το κείμενο της συγνώμης προς τους Αβορίγινες που ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Κέβιν Ραντ διάβασε στο κοινοβούλιο. Η σύγχρονη Αυστραλία αποφάσισε να έρθει αντιμέτωπη με τις ενοχές της για τα εγκλήματα που διέπραξε απέναντι στους αυτόχθονες την περίοδο 1915-1970. Τότε 100.000 παιδιά γηγενών της Αυστραλίας απομακρύνθηκαν βίαια από τους γονείς τους και δόθηκαν σε λευκούς πολίτες σε μια προσπάθεια «εκπολιτισμού» τους.
«Σήμερα τιμούμε τους αυτόχθονες αυτής της χώρας, που έχουν τον πιο αρχαίο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία. Σκεφτόμαστε τον πολύ άσχημο τρόπο που τους φερθήκαμε στο παρελθόν. Ειδικότερα η σκέψη μας βρίσκεται σε εκείνους που ανήκουν στις κλεμμένες γενιές- αυτό το αμαυρωμένο κεφάλαιο της εθνικής μας ιστορίας» δήλωσε ο πρωθυπουργός. Η ομιλία του ολοκληρώθηκε με μια υπόσχεση: «ένα μέλλον όπου όλοι οι Αυστραλοί, όποια κι αν είναι η καταγωγή τους θα είναι πραγματικά ίσοι, θα έχουν ίσες ευκαιρίες και ίδιο μερίδιο στη διαμόρφωση του επόμενου κεφαλαίου της ιστορίας αυτής της χώρας». Μακάρι οι υποσχέσεις να συνοδευτούν και από μέτρα με στόχο τη βελτίωση της εκπαίδευσης και των υγειονομικών υπηρεσιών στις περιοχές όπου κατοικούν.

Τροφή για σκέψη

Διαβάζοντας την επιγραφή (στη φωτό) της προτομής ενός ιερέα που έχασε τη ζωή του από τους Τούρκους στο Δίστομο, όπου βρέθηκα την Κυριακή, σκέφτηκα ότι κάποτε η θρησκεία πραγματικά σήμαινε κάτι. Οι άνθρωποι που την υπηρετούσαν ήταν σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας και συμμετείχαν στη λύση των προβλημάτων της.
Προσωπικά ανήκω σε αυτούς που είναι δηλωμένοι χριστιανοί περισσότερο από παράδοση και λιγότερο από πίστη. Μπορεί η εποχή να ενθαρρύνει λαϊκά προσκυνήματα σε αρχιεπισκόπους μέχρι ηθοποιούς και πρωθυπουργούς, όμως πολύ θα ήθελα να δω το έργο της εκκλησίας να μην περιορίζεται σε δηλώσεις και παρεμβάσεις για την εξωτερική πολιτική και το βιβλίο της ιστορίας που θυμίζουν φτηνή δημαγωγία. Θα ήθελα η κοινωνική προσφορά, όπως είναι η Κιβωτός του Κόσμου, να μην αποτελεί μεμονωμένη ενέργεια κάποιων ανθρώπων της.

Στο βιβλίο του Who Owns The World , o Βρετανός συγγραφέας Κέβιν Καχίλ αφιερώνει μια σελίδα στην Ελλάδα και αναφέρεται στην τεράστια εκκλησιαστική περιουσία. Τα λεφτά παραείναι πολλά και θα μπορούσατε να κάνετε περισσότερα για τον κόσμο, κύριοι...
Ενδεικτικά, για την εκκλησιαστική περιουσία διαβάστε: Η εκκλησιαστική περιουσία

Υ.Γ. Η προτομή βρίσκεται στην ιστορική μονή του Οσίου Λουκά στο Δίστομο

Για γνήσιους "μόρτηδες"

Εχθές το βράδυ «ρούφηξα» ένα ημερολόγιο με τίτλο «Σ’αυτόν τον Ψεύτικο Ντουνιά» που έπεσε στα χέρια μου. Πρόκειται για ένα φωτογραφικό λεύκωμα-ιστορικό ντοκουμέντο-ημερολόγιο του 2008 (ναι, είναι όλα αυτά) που έχει εκδώσει ο δήμος Κερατσινίου. Στις περίπου 60 σελίδες του – η συγγραφική ομάδα περιλαμβάνει το Θωμά Σίδερη με τη Μαρία Ψαρρού στην έρευνα- ξεδιπλώνονται η ιστορία της περιοχής την περίοδο του μεσοπολέμου, η αναγέννηση του ρεμπέτικου, αφηγήσεις και περιστατικά με πρωταγωνιστές θρυλικούς ρεμπέτες, όπως οι Μάρκος Βαμβακάρης, Ανέστης Δελιάς κ.ά. Στο προσκήνιο έρχονται ρεμπέτικες ιστορίες, τα Ταμπούρια, οι τεκέδες, τα Βούρλα, όπου ρεμπέτες έβρισκαν τον έρωτα στο πρόσωπο κάποιας που πουλούσε τις υπηρεσίες της. Είναι τόσο ενδιαφέρον και ενημερωμένο ημερολόγιο, πλούσιο σε πηγές και φωτογραφίες, που φαντάστηκα ότι κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Αλλά σε επικοινωνία που είχα με το δήμο με ενημέρωσαν ότι η έκδοση βασίστηκε σε δική τους χρηματοδότηση και διανέμεται δωρεάν. Έχουν απομείνει λίγα αντίτυπα ακόμη. Συγχαρητήρια, λοιπόν, για την έκδοση.

Και επειδή είχα όρεξη για κάτι... μόρτικο βρήκα «Τα Ματόκλαδά σου Λάμπουν» στο youtube και μας το αφιερώνω. Άλα μας!

Ένας υπέροχος, δικός μου θνητός

Θυμάμαι ότι ήμουν στη δουλειά όταν έμαθα ότι τον κράτησαν για εξετάσεις. Ήταν την επομένη της γιορτής μου. Όταν κρατάνε κάποιον στο νοσοκομείο σκέφτεσαι ότι θα’ναι σοβαρό. Όμως, δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Τελικά ήταν.
Κάποια στιγμή, αφού είχε αρχίσει το χειρουργείο, τη βρήκα να κλαίει. Τα μάτια της ήταν χαμένα. Καθόταν «συρρικνωμένη» σε μια καρέκλα. Έμοιαζε εύθραυστη. Και αδύναμη. Μου έχει μείνει αυτή η εικόνα. Γιατί φοβάσαι όταν ένας βράχος καταρρέει. Το μόνο που θυμάμαι να μου λέει ήταν «τώρα θα κάνουμε τον κλόουν».
Έτσι κι έγινε. Τους μήνες που ακολούθησαν δεν έμαθε τι είχε. «Θα σταματήσει να ελπίζει» είπαμε. Πλέον πιστεύω κι εγώ ότι δεν θα το άντεχε. Η ειρωνεία και ο κυνισμός είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις αυτός που «αγνοεί» γίνεται αυτόπτης μάρτυρας στον ίδιο του το θάνατο. Ακούει τη φωνή του να γίνεται ψίθυρος. Το ζωηρό περπάτημα αργόσυρτος βηματισμός. «Ο γιατρός με κοροϊδεύει» μου είπε μια μέρα. «Θα βγεις» του είπα κι εκείνος με κοίταξε λυπημένα. Σαν να μου έλεγε «κι εσύ;»
Το δικό μου "ρέκβιεμ" δεν έχει να κάνει με τον αρχιεπίσκοπο. Μαθαίνοντας σήμερα για το θάνατό του σκέφτηκα κάτι δικό μου. Έναν δικό μου θνητό. Ένιωσα ότι ήθελα να το μοιραστώ. Λακωνικά. Χωρίς ονόματα και χώρο για σχόλια...

Ο καρκίνος σε αριθμούς
Υπάρχουν 100 διαφορετικές μορφές καρκίνου. Η ασθένεια «χτυπά» κάθε μέρος του σώματος
Το 70% των θανάτων από καρκίνο συμβαίνουν σε χώρες με χαμηλό εισόδημα
Οι 5 συχνότερες μορφές καρκίνου στους άντρες: πνεύμονας, στομάχι, συκώτι, παχύ έντερο, οισοφάγος
Οι 5 συχνότερες μορφές στις γυναίκες: μαστός, πνεύμονας, στομάχι, παχύ έντερο, ωοθήκες
Το κάπνισμα είναι 1 από τις αιτίες που μπορεί να προληφθεί
Το 1/3 των θανάτων μπορεί να προληφθεί με έγκαιρη διάγνωση
Το 40% των καρκίνων μπορεί να προληφθεί με υγιεινό διαιτολόγιο, αποχή από το κάπνισμα, φυσική άσκηση
Περισσότερα: Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

Homo Homini Lupus

"Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος" είχε υποστηρίξει ο γνωστός πολιτικός φιλόσοφος Τόμας Χομπς (1588-1679), πατέρας του Λεβιάθαν. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο άνθρωπος είναι εγωιστής και αυτή του η φύση βρίσκεται πάντα πίσω από τις έριδες και τις διαμάχες σε μια κοινωνία. Γι'αυτό και η πολιτεία οφείλει με την εξουσία και με τους νόμους της να περιορίζει την αδικία.
Τις τελευταίες μέρες η διάθεσή μου είναι πεσιμιστική και μαύρη, όπως και η ρήση του Χομπς. Αηδία και απογοήτευση εναλλάσσονται. Σκάνδαλα εναντίον κυβέρνησης. Η κυβέρνηση υπεράνω των νόμων. Εκδότης εναντίον εκδότη. Συνέταιρος εναντίον συνεταίρου. Σε αυτό το παιχνίδι ποιος θα νικήσει; Και ποιος θα κρυφτεί;

Ακόμη και στο δικό μου, ατομικό "στοίχημα" χρόνων αναρωτιέμαι πόσο λύκος πρέπει να γίνω για να νικήσω. Βγαίνει νικητής όποιος χυμά στην αρένα αιμοδιψής και κερδίζει χάρη στις κραυγές και τα δόντια του ή όποιος επιλέγει έναν χωρίς αντιπαραθέσεις, μοναχικό δρόμο; Σε αυτή την πρόκληση του άγριου, αιμοδιψούς λύκου ψηφίζω τον καθαρόαιμο, δυνατό, μοναχικό που μπορεί και βγάζει το πονεμένο ερωτικό κάλεσμα. Περιμένω να τον δω νικητή...