Τροφή για σκέψη

Διαβάζοντας την επιγραφή (στη φωτό) της προτομής ενός ιερέα που έχασε τη ζωή του από τους Τούρκους στο Δίστομο, όπου βρέθηκα την Κυριακή, σκέφτηκα ότι κάποτε η θρησκεία πραγματικά σήμαινε κάτι. Οι άνθρωποι που την υπηρετούσαν ήταν σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας και συμμετείχαν στη λύση των προβλημάτων της.
Προσωπικά ανήκω σε αυτούς που είναι δηλωμένοι χριστιανοί περισσότερο από παράδοση και λιγότερο από πίστη. Μπορεί η εποχή να ενθαρρύνει λαϊκά προσκυνήματα σε αρχιεπισκόπους μέχρι ηθοποιούς και πρωθυπουργούς, όμως πολύ θα ήθελα να δω το έργο της εκκλησίας να μην περιορίζεται σε δηλώσεις και παρεμβάσεις για την εξωτερική πολιτική και το βιβλίο της ιστορίας που θυμίζουν φτηνή δημαγωγία. Θα ήθελα η κοινωνική προσφορά, όπως είναι η Κιβωτός του Κόσμου, να μην αποτελεί μεμονωμένη ενέργεια κάποιων ανθρώπων της.

Στο βιβλίο του Who Owns The World , o Βρετανός συγγραφέας Κέβιν Καχίλ αφιερώνει μια σελίδα στην Ελλάδα και αναφέρεται στην τεράστια εκκλησιαστική περιουσία. Τα λεφτά παραείναι πολλά και θα μπορούσατε να κάνετε περισσότερα για τον κόσμο, κύριοι...
Ενδεικτικά, για την εκκλησιαστική περιουσία διαβάστε: Η εκκλησιαστική περιουσία

Υ.Γ. Η προτομή βρίσκεται στην ιστορική μονή του Οσίου Λουκά στο Δίστομο

Για γνήσιους "μόρτηδες"

Εχθές το βράδυ «ρούφηξα» ένα ημερολόγιο με τίτλο «Σ’αυτόν τον Ψεύτικο Ντουνιά» που έπεσε στα χέρια μου. Πρόκειται για ένα φωτογραφικό λεύκωμα-ιστορικό ντοκουμέντο-ημερολόγιο του 2008 (ναι, είναι όλα αυτά) που έχει εκδώσει ο δήμος Κερατσινίου. Στις περίπου 60 σελίδες του – η συγγραφική ομάδα περιλαμβάνει το Θωμά Σίδερη με τη Μαρία Ψαρρού στην έρευνα- ξεδιπλώνονται η ιστορία της περιοχής την περίοδο του μεσοπολέμου, η αναγέννηση του ρεμπέτικου, αφηγήσεις και περιστατικά με πρωταγωνιστές θρυλικούς ρεμπέτες, όπως οι Μάρκος Βαμβακάρης, Ανέστης Δελιάς κ.ά. Στο προσκήνιο έρχονται ρεμπέτικες ιστορίες, τα Ταμπούρια, οι τεκέδες, τα Βούρλα, όπου ρεμπέτες έβρισκαν τον έρωτα στο πρόσωπο κάποιας που πουλούσε τις υπηρεσίες της. Είναι τόσο ενδιαφέρον και ενημερωμένο ημερολόγιο, πλούσιο σε πηγές και φωτογραφίες, που φαντάστηκα ότι κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Αλλά σε επικοινωνία που είχα με το δήμο με ενημέρωσαν ότι η έκδοση βασίστηκε σε δική τους χρηματοδότηση και διανέμεται δωρεάν. Έχουν απομείνει λίγα αντίτυπα ακόμη. Συγχαρητήρια, λοιπόν, για την έκδοση.

Και επειδή είχα όρεξη για κάτι... μόρτικο βρήκα «Τα Ματόκλαδά σου Λάμπουν» στο youtube και μας το αφιερώνω. Άλα μας!

Ένας υπέροχος, δικός μου θνητός

Θυμάμαι ότι ήμουν στη δουλειά όταν έμαθα ότι τον κράτησαν για εξετάσεις. Ήταν την επομένη της γιορτής μου. Όταν κρατάνε κάποιον στο νοσοκομείο σκέφτεσαι ότι θα’ναι σοβαρό. Όμως, δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Τελικά ήταν.
Κάποια στιγμή, αφού είχε αρχίσει το χειρουργείο, τη βρήκα να κλαίει. Τα μάτια της ήταν χαμένα. Καθόταν «συρρικνωμένη» σε μια καρέκλα. Έμοιαζε εύθραυστη. Και αδύναμη. Μου έχει μείνει αυτή η εικόνα. Γιατί φοβάσαι όταν ένας βράχος καταρρέει. Το μόνο που θυμάμαι να μου λέει ήταν «τώρα θα κάνουμε τον κλόουν».
Έτσι κι έγινε. Τους μήνες που ακολούθησαν δεν έμαθε τι είχε. «Θα σταματήσει να ελπίζει» είπαμε. Πλέον πιστεύω κι εγώ ότι δεν θα το άντεχε. Η ειρωνεία και ο κυνισμός είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις αυτός που «αγνοεί» γίνεται αυτόπτης μάρτυρας στον ίδιο του το θάνατο. Ακούει τη φωνή του να γίνεται ψίθυρος. Το ζωηρό περπάτημα αργόσυρτος βηματισμός. «Ο γιατρός με κοροϊδεύει» μου είπε μια μέρα. «Θα βγεις» του είπα κι εκείνος με κοίταξε λυπημένα. Σαν να μου έλεγε «κι εσύ;»
Το δικό μου "ρέκβιεμ" δεν έχει να κάνει με τον αρχιεπίσκοπο. Μαθαίνοντας σήμερα για το θάνατό του σκέφτηκα κάτι δικό μου. Έναν δικό μου θνητό. Ένιωσα ότι ήθελα να το μοιραστώ. Λακωνικά. Χωρίς ονόματα και χώρο για σχόλια...

Ο καρκίνος σε αριθμούς
Υπάρχουν 100 διαφορετικές μορφές καρκίνου. Η ασθένεια «χτυπά» κάθε μέρος του σώματος
Το 70% των θανάτων από καρκίνο συμβαίνουν σε χώρες με χαμηλό εισόδημα
Οι 5 συχνότερες μορφές καρκίνου στους άντρες: πνεύμονας, στομάχι, συκώτι, παχύ έντερο, οισοφάγος
Οι 5 συχνότερες μορφές στις γυναίκες: μαστός, πνεύμονας, στομάχι, παχύ έντερο, ωοθήκες
Το κάπνισμα είναι 1 από τις αιτίες που μπορεί να προληφθεί
Το 1/3 των θανάτων μπορεί να προληφθεί με έγκαιρη διάγνωση
Το 40% των καρκίνων μπορεί να προληφθεί με υγιεινό διαιτολόγιο, αποχή από το κάπνισμα, φυσική άσκηση
Περισσότερα: Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

Homo Homini Lupus

"Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος" είχε υποστηρίξει ο γνωστός πολιτικός φιλόσοφος Τόμας Χομπς (1588-1679), πατέρας του Λεβιάθαν. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο άνθρωπος είναι εγωιστής και αυτή του η φύση βρίσκεται πάντα πίσω από τις έριδες και τις διαμάχες σε μια κοινωνία. Γι'αυτό και η πολιτεία οφείλει με την εξουσία και με τους νόμους της να περιορίζει την αδικία.
Τις τελευταίες μέρες η διάθεσή μου είναι πεσιμιστική και μαύρη, όπως και η ρήση του Χομπς. Αηδία και απογοήτευση εναλλάσσονται. Σκάνδαλα εναντίον κυβέρνησης. Η κυβέρνηση υπεράνω των νόμων. Εκδότης εναντίον εκδότη. Συνέταιρος εναντίον συνεταίρου. Σε αυτό το παιχνίδι ποιος θα νικήσει; Και ποιος θα κρυφτεί;

Ακόμη και στο δικό μου, ατομικό "στοίχημα" χρόνων αναρωτιέμαι πόσο λύκος πρέπει να γίνω για να νικήσω. Βγαίνει νικητής όποιος χυμά στην αρένα αιμοδιψής και κερδίζει χάρη στις κραυγές και τα δόντια του ή όποιος επιλέγει έναν χωρίς αντιπαραθέσεις, μοναχικό δρόμο; Σε αυτή την πρόκληση του άγριου, αιμοδιψούς λύκου ψηφίζω τον καθαρόαιμο, δυνατό, μοναχικό που μπορεί και βγάζει το πονεμένο ερωτικό κάλεσμα. Περιμένω να τον δω νικητή...

Το κλίμα έρμαιο των λόμπι;

Μια σημαντική είδηση που πέρασε στα ψιλά ήρθε πριν λίγες μέρες στο φως. Η κυβέρνηση της Βρετανίας ανακοίνωσε την κατασκευή σύγχρονων πυρηνικών σταθμών με σκοπό να διασφαλίσει το ενεργειακό της μέλλον- τη μείωση διάθεσης των ορυκτών καυσίμων- και να συμβάλει στην αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι σταθμοί θα κατασκευαστούν με ιδιωτικό κεφάλαιο πριν το 2020.
Η απάντηση της περιβαλλοντικής οργάνωσης Greenpeace δεν άργησε να έρθει. «Αυτά είναι κακά νέα για την ενεργειακή ασφάλεια της Βρετανίας και για την προσπάθειά μας να διασώσουμε το κλίμα. Η πυρηνική ενέργεια δεν θα σώσει το πρόβλημα της υπερθέρμανσης, καθώς μπορεί να συμβάλει μόνο σε ένα 4% της μείωσης των εκπομπών ρύπων και αυτό μετά το 2020». Επιπλέον, ακόμη δεν έχει βρεθεί λύση στη διάθεση των πυρηνικών αποβλήτων που παραμένουν ραδιοενεργά για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Οι περιβαλλοντολόγοι επισημαίνουν ότι ο κίνδυνος να επαναληφθεί ένα ακόμη πυρηνικό ατύχημα στην ήδη πλούσια λίστα είναι υπαρκτός.
Όπως είναι γνωστό, η Greenpeace προτείνει έξυπνες στρατηγικές-τη λεγόμενη ενεργειακή επανάσταση- που θα οδηγήσουν στην αποδέσμευση από τα ορυκτά καύσιμα και στην αντικατάστασή τους από τις ανεξάντλητες και καθαρές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Σύμφωνα με μελέτη της οργάνωσης, έως το 2050 το 50% της ενέργειας που χρειαζόμαστε μπορεί να προέρχεται από ΑΠΕ. Μια ματιά σε ευρωπαϊκές πόλεις αποδεικνύει ότι η στρατηγική είναι υλοποιήσιμη: Η Ισλανδία έχει αξιοποιήσει το ανεξάντλητο γεωθερμικό της πεδίο και παράγει το 70% των ενεργειακών της αναγκών από ΑΠΕ. Στον αντίποδα βρίσκεται η Ελλάδα που έχει πλούσιο αιολικό δυναμικό, αλλά μόλις το 3% της ηλεκτροπαραγωγής καλύπτεται από ΑΠΕ.
Καταφεύγοντας σε διάφορες πηγές για να ενημερωθώ για το θέμα διάβασα ότι ένα πλήθος χωρών στρέφονται στην πυρηνική ενέργεια για την κάλυψη των αναγκών σε ηλεκτρικό ρεύμα: Η Γαλλία και η Φιλανδία ήδη κατασκευάζουν πυρηνικούς σταθμούς, η Αίγυπτος έχει ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει στην κατασκευή τους, ενώ τελευταία δημοσιεύματα φέρνουν στο φως σενάρια για ανέγερση πυρηνικού εργοστασίου στη Βουλγαρία από τη ΔΕΗ (για να μην υπάρξουν αντιδράσεις στην Ελλάδα). Η δική μου απορία ήταν και παραμένει η εξής: για ποιο λόγο οι χώρες προτιμούν να προχωρήσουν στην υψηλού κόστους κατασκευή πυρηνικών σταθμών αντί να διευκολύνουν την ανέγερση υποδομών που θα φιλοξενήσουν εντελώς καθαρές ΑΠΕ; Μια απάντηση μου έδωσε η ανακοίνωση των Πρασίνων που διάβασα στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, η οποία αποκαλύπτει την εξουσία του πυρηνικού λόμπι. Πατήστε το link.

Αναδάσωση Πεντέλης

Δυο συνάδελφοι που μένουν στην περιοχή μου διεμήνυσαν ότι αύριο, Κυριακή, από τις 9πμ-15.00 θα δώσουν "το παρών" στην προσπάθεια αναδάσωσης που θα γίνει στο βουνό της Πεντέλης που κάηκε το καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, η συνάντηση θα γίνει στο Τρίστρατο, στο τέρμα της οδού Ξενίας. Η αναδάσωση θα πραγματοποιηθεί στα όρια Νέας Πεντέλης και Κεφαλαρίου. Μακάρι η συμμετοχή να είναι μεγάλη και τα δέντρα αυτά να αλλάξουν το τοπίο...
Με τέτοιες κινήσεις κάποιος μπορεί να συμβάλει θετικά στη διάσωση του περιβάλλοντος και όχι με αστείας λογικής κόνσεπτ. Τι εννοώ; Διαβάστε εδώ.

Ο νόμος "άκου, βλέπε, σώπα"

Διαβάζοντας τις προάλλες το blog του συναδέλφου Μάκη Νοδάρου, δημοσιογράφου που καλύπτει θέματα τοπικού ενδιαφέροντος στην Ελευθεροτυπία και στον τύπο της Ηλείας, είδα με έκπληξη ένα post του με τίτλο: «Ηλεία: Η δημοσιογραφία στο απόσπασμα» με εικόνα ένα φιμωμένο πρόσωπο. Σε επικοινωνία μαζί του μου είπε ότι εδώ και καιρό ο τοπικός τύπος δεν δημοσιεύει κανένα από τα ρεπορτάζ του για το δήμο Ζαχάρως. Όπως μου εξήγησε «ο τύπος στην Ηλεία είναι δέσμιος των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και των πολιτικών παραγόντων, καθώς πίσω από τις εφημερίδες υπάρχουν μπίζνες. Οι εκδότες διατηρούν εφημερίδες σαν βιτρίνα και τις χρησιμοποιούν σαν μέσο πίεσης προκειμένου να προωθήσουν τις δουλειές τους». Ο Μάκης Νοδάρος μου ξεκαθάρισε ότι αυτή η προβληματική συνεργασία δεν υφίσταται στην Ελευθεροτυπία η οποία δημοσιεύει κανονικά τα θέματά του. Αναρωτιέμαι, δεν είναι ειρωνικό οι πολίτες ενός νομού να μαθαίνουν τα του τόπου τους από μια έκδοση πανελλαδικής κυκλοφορίας-επειδή ευτυχώς δεν αδιαφορεί για την τοπική αυτοδιοίκηση- και όχι από τον τοπικό τύπο που είναι και πιο κοντά σε πρόσωπα και πράγματα;
Βέβαια, η ελευθερία της έκφρασης δεν «βιάζεται» μόνο στην Ελλάδα. Σύμφωνα με στοιχεία των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, τη χρονιά που μας πέρασε 86 δημοσιογράφοι έχασαν τη ζωή τους στον κόσμο στην προσπάθειά τους να φέρουν στο φως την αλήθεια. Περίπου μισοί από αυτούς δολοφονήθηκαν στο Ιράκ. Στη Γκάμπια η δημοσιογραφική ένωση Gambia Press Union παλεύει με κάθε τρόπο να προστατεύσει τη ζωή των μελών της. Στην Ελλάδα οι Ενώσεις-εκτός από το να φωνάζουν για το ασφαλιστικό- κάνουν κάτι για τη λογοκρισία ή μήπως αρνούνται και ότι υπάρχει;